Wip eens aan op mijn website: www.bloesembewustzijn.nl.

Het is een website over mijn startende praktijk waar ik healing- en energiehandelingen geef en werk met bloesemremedies (voor iedereen natuurlijk! maar ook specifiek voor ouders en kinderen en bloesems voor als je zwanger wilt worden, bent of bent geweest).  

Het ga je goed!

Liefs, Debby.

Ik ben bezig met het schrijven en opzetten van mijn website. Het gaat over bewustzijn en bloesemremedies. Daar gaat zoveel tijd en energie en creativiteit inzitten – naast ploeteren, kampen met een writersblock en mij soms door momenten heen bijtende waarin ik het overzicht kwijt ben en de lat te hoog leg, eindeloos blijf schaven en verbeteren – dat ik dit hét moment vind om te stoppen met mijn weblog.

Kortom: na jaren van bloggen is de tijd nu gekomen om verder te gaan. Ik heb met veel plezier en bezieling geschreven voor mijn weblog. Heb mijn groei, pijn en bewustzijn gedeeld en aan mijn weblog toevertrouwd. En verklaar haar hierbij officieel gesloten. Ik blijf schrijven, maar probeer daar vanaf nu ook wat geld mee te gaan verdienen. Een hele stap! voor mij, moet ik bekennen. Loslaten en doorgaan. 

 Je kunt nog wel even vooruit met deze weblog. Er staan 187 blogs op! Maar ik zou zeggen: ga zelf zitten, met een stukje papier voor je. Open je. Kom tot rust. Richt je naar binnen, naar boven en naar jeZelf en schrijf je eigen verhaal! Want daar gaat het uiteindelijk om. Dat jezelf creatief wordt,  jouw unieke en persoonlijke bijdrage levert en naar jeZelf gaat luisteren. Wees kritisch en ontvankelijk tegelijkertijd met wat je leest van anderen en naar wie je luistert! Het is altijd een versie van. Check met jouw gevoel en inzicht hoe zuiver het is. En wees trouw aan jezelf.  Durf jezelf te zijn! Elke dag wat meer. En straal!!!!!!!!!!!

Als mijn site een naam heeft en een plekje heeft gevonden op het net, laat ik je weten waar je me kunt vinden. Dag lieve lezers!

Liefs en knuffels, maak er wat van, laat je creativiteit stromen, je kunt het Zelf!

Debby.

Er zat een jongen bij de toiletten van de Burger King. Hij zag er smoezelig uit en had wat centen voor zich liggen. Thomas en ik betaalden vijftig eurocent, want onze T moest even plassen. Ik wachtte voor de deur en keek de jongen nog eens aan. Hij zag er zo intens verdrietig uit. Ik moest me in houden om hem niet aan te spreken. Ik keek hem aan en zag iets opflikkeren: iemand die me ziet? Contact? Begrip? Ik lachte flauw en keek weer weg. Help! Wat moet ik nou? Ik zie dat hij heel moeilijk zit. Iets zeggen? Een hand op zijn schouder? Wat als hij vreselijk gaat huilen? Wat kan ik hem nou geven in die enkele minuut? Ik voelde me een beetje laf, maar kon nu niets meer doen. Niet nu. Niet op dit moment. En bedacht me tien minuten later dat er zijn zoveel mensen zijn met een traan in hun oog. Hij zit er bij mij ook vaak, vandaar dat ik hem 'zag' en er nu vanuit mijn gevoel niets mee kon. Niets? Toch wel.  

Ik draaide een beetje van hem weg en verbond mij met hem. Ik besloot om hem wat liefde en heling te sturen. Nam wat van zijn zware gemoed over en liet dat via mijn voeten weg stromen. Dat was mijn steun. Ik laat hem in zijn kracht, ook al voelt hij dat nu even niet (maar het is er altijd!) en kan hij het hopelijk weer wat gaan voelen.

Het is zo mooi en echt om je liefde te laten stromen.  Soms voel ik de liefde pulsuren rond mijn hart. Als dat gebeurt, dan wil ik het delen en laat het los, de wereld in. Soms stuur ik het gericht: voor die en die die. Maar vaak laat ik het open: voor wie het nu nodig heeft. Voor waar het nu ontvangen kan worden. Waar dan ook. Voor wie dan ook. Laat de engelen de bestemming maar kiezen. Laat de energieën maar hun weg vinden. Kan ik immers oprecht beslissen wie het meer 'verdient' of waar het meer nodig is?  

Het was Thomas ook opgevallen: "Wat keek die jongen verdrietig, he mam?". "Ja, die jongen heeft het even heel moeilijk. Maar daar komt ie ook wel door heen. Dit is niet zijn eindstation." En dat hoopte hij ook.  

Het ga je goed!

De Engel van het Wezen der Liefde (uit: het Orakel van Engelen van Ambika Wauters). 

"De Engel van het Wezen der Liefde helpt ons het masker van illusie te verwijderen en te zien dat liefde de essentie van het hele leven ís. Deze engel helpt ons ons te ontpoppen uit de beperkte cocon van ons ego tot de prachtige wezens van licht die we zijn. Als we de illusies van persoonlijkheid en de verwoestende aard van negativiteit doorzien hebben, beseffen we dat we in de kern een bron van liefde zijn.

Deze liefde huist in het midden van elke levende cel in ons lichaam, en in de kern van alle levende dingen. Het bewustzijn waarvan we gemaakt zijn, doordringt ook alle andere levende materie. Onze eigen zachtaardige essentie is dezelfde als de universele essentie van liefde die ons verenigt en intiem verbindt met de Bron.

We kunnen bidden tot de Engel van het Wezen der Liefde om ons te helpen de essentie te herkennen die ten grondslag ligt aan ons wezen. Als we ervoor kiezen ons te identificeren met deze essentie gebeurt dat vanuit ons hogere zelf, datg een aspect is van het goddelijke, en niet van dat andere zelf van het kleine, individuele ego. We vragen om hulp om ons los te maken van de illusies van ons zijn en om de onsterfelijke realiteit te vinden dat we één zijn met de Bron en met het leven. We bidden om ons te kunnen verbinden met die eenheid en ons de eeuwige en onvoorwaardelijke aard van díe liefde te herinneren.

Als we ons hart openstellen voor de liefde in ons ontdekken we dat de essentie van liefde de primaire en fundamentele substantie van het leven is. Zonder haar zou niets kunnen groeien of bloeien, en zou het leven ophouden te bestaan. De Engel van het Wezen der Liefde bewaakt deze substantie in ieder van ons zorgvuldig. Als we ervoor kiezen vanuit deze ruimte te leven, krijgen we onmetelijke schatten in de vorm van ervaringen die ons doen beseffen dat we werkelijk liefde zijn."

Voel je 'm?!

Zalig Pasen, liefs, Debby.

Thomas wilde een konijn. Hij verlangde naar een diertje om te knuffelen, legde ik uit. Nou zijn knaagdieren niet echt bedoeld om als knuffeldier te fungeren. Hoeveel contact heb je nou eigenlijk met zo'n beest. Na enig aanhouden van mijn oudste telg toch gezwicht en met nichtje Frederieke achter de PC was er gauw een gevonden. Een wit konijn, gratis met kooi en al af te halen op een paar kilometer van ons huis. Ietwat impulsief in de auto gestapt. En een volwassen konijn bevrijd uit een woonkamer van 4 bij 3, met een TV die veel te hard aan stond en een kleuter van 4 die ook niet al te zachtzinnig door het huisje heen denderde. Ik zag de kooi, het konijn en dacht… Oh, nee. En ik zag al de teleurstelling in de ogen van Thomas: het konijn was te groot. Hij vond een kleiner konijntje leuker.  

Het konijn bleek heel schuw te zijn. Had net een nestje gehad en was beroofd van al haar kleine konijntjes. Het konijn dook haar schuilhutje in haar hok in en we zagen haar niet veel. Ze vond alles eng en het huis rook in no time naar de kinderboerderij. En ik moest denken aan een neefje van me, die zei: "Een konijn hoort niet in huis, maar buiten." Dat vond ik heel goed gevonden! en van grote realiteitszin getuigen.  Via marktplaats een buitenhok  gekocht en nu dartelt ze om me heen. In de tuin, in de zon. Ontspannen. Nieuwsgierig en contact zoekend. Hoera! Het heeft twee jaar geduurd om 'vriendjes  te worden met mij en de kinderen. Nu laat ze zich aaien. Ze is zo lekker donzig en zacht. 

Twee jaar geleden zat ik gehurkt voor haar kooitje. En keek naar haar. Ik voelde hoe gespannen ze was. En ook hoe sensitief ze was. Heel aanvoelend. Ik nam wat afstand, schrok er eerst van. Wat kon dat konijn goed aanvoelen en hoe kwetsbaar maakt haar dat? Of is dat projectie van mij? Herinnert het aan mijn gevoeligheid. Ja, dat deed het. Ik voel ook mensen aan. Van kinds af aan. Dit konijntje had een hogere sensor en al heel gauw kwam je op haar standje spanning binnen. Ik was blij dat we dit konijn een tweede start konden geven. Ze kon bij ons weer zichzelf worden; ik gaf haar bloesemremedies om te herstellen. En gaf haar ruimte. Dat had ze nodig. En als ik voor haar hokje knielde dan maakte ik me 'zacht'. Dat werkte heel goed. Ook eens proberen, zou ik zeggen. Niet alleen bij konijnen, hoor! Probeer het eens bij kinderen. Die voelen ook heel zuiver aan wat voor vlees ze in de kuip hebben. En zachtheid en liefde wordt heel gauw ontvangen en teruggegeven.  

Ruimte geven. Aan een konijn?! Ik geloof heilig in het heilige van 'ruimte'. Respecteer de ruimte van een kind. Laat het lekker spelen en zijn gang gaan. Breek niet voortdurend in door te zeggen wat ie moet of moet laten of waar ie voor moet oppassen. Allemaal verstoringen in de ruimte, waardoor een kindje makkelijk naar buiten gericht wordt. Voortdurend bezig raakt met dat 'buiten'. Natuurlijk weet ik wel dat het soms nodig is om te waarschuwen. Of moeten er dingen gebeuren. Maar hoevaak is het niet nodig? Heel vaak.

Als jij nu rust nodig hebt, geef ik het je.
Als jij lekker bij jezelf wilt zijn, geef ik het je. Laat ik je.
Ik voel me lekker als ik een gezonde afstand bewaar tussen jou en mij. Wie 'jou' dan ook is.
Vanuit mijn ruimte kom ik tot mijn recht en kan ik jou herkennen en laten. Wat dat laten ook is.

Herken je je ruimte?
Gun jezelf wat ruimte.
Alles is goed!

Liefs, Debby. 

Huiswerk Module 1 van de opleiding van Psychosofia n.a.v. Les 2

Beschrijf in het kort je meditatie waarin duidelijk werd wat jij wilt transformeren.
In mijn meditatie was ik 'bezig met anderen'. Anderen iets aanreiken, willen helpen, oordelen over anderen. Ik zie dit als een weglopen van een dieper en bewuster contact (Zijn) met mijelf. Niet goed kunnen 'zakken' en me naar buiten richten. Het viel mij ook op in die meditatie op dat ik snel getrikkered wordt door bepaald gedrag en uitlatingen.

Beschrijf op max. één A-4 over de achtergrond van bovenstaande en de processen en stappen die je daarin bent tegen gekomen.
De afgelopen maand begon hectisch, met innerlijke strijd. Ik kwam in mijn dagelijks leven tegen dat ik het moeilijk vind om met bepaald gedrag en uitlatingen van anderen om te gaan. Het lukte me niet om bij mijzelf te blijven, om het 'bij de ander te laten'. Om wat ik oppik te parkeren. Daar zat dus mijn les in.

Ik heb heel duidelijk gekregen, wat mildheid naar mijzelf opleverde, dat ik ook wel veel oppik bij anderen. En dat zij ook niet altijd even aardig zijn in hun intenties en in wat ze zeggen. Dat erkennen was belangrijk voor mij. Ik voelde ook dat ik te open sta, te weinig buffer heb, waardoor er ook gauw heel wat binnenkomt. Wat bij mij de vraag opriep: als ik zo van streek raak door wat iemand zegt is het dan niet meer dan wenselijk en 'normaal' om dat ook aan te geven? Ik besloot echter dat voor mij nu de uitdaging/uitnodiging lag in het kijken naar mijn eigen kwetsbaarheid hierin. Wat is mijn onbedoelde eigen inbreng? Waarom of waardoor ervaar ik het zo? Waar komt het bij mij op binnen? Het is mij duidelijk geworden (en deels wist ik het al, maar het punt van acceptatie en verzoening was nog niet in zicht) dat het te maken heeft met karmische stukken, maar om in het Nu te blijven, in dit leven te blijven, met een soms nog gebrekkig gevoel van eigenwaarde, zelfbesef en zelfvertrouwen. Met in mijn kracht en licht staan. En – niet in het minst – mijn eigen neiging om te zwart/wit te denken en te oordelen over anderen: dat waar ik me nou juist enorm aan stoor bij anderen. Dat zien en voelen, dat accepteren was niet alleen een hele eyeopener voor mij, maar het leidde ook tot verzoening.

Mijn steunkaartje kwam ook tot leven in dat proces. De boodschap was: 'Weet in uzelve in vreugde en dankbaarheid, een drager van licht te zijn'. Dat kaartje heeft mij geholpen om op te houden met zo hard en kritsch over mijzelf (en dus ook anderen) te oordelen. Om het als een cadeau te ervaren dat ik zo helder ben, zo veel kan voelen, dat ik een lichtdrager ben en daardoor mijn eigen leven en bestaan kan transformeren en zo ook anderen tot steun ben. Gewoon door er te Zijn, door vanuit zuiverheid en gelijkwaardigheid met anderen om te gaan. Het gaat om Zijn. Dat is voelbaar geworden. Mijn hart heeft ook sterk gereageerd op het proces. Heb een half uur lang hartkrampen gehad (vond ik wel eng, maar 'kreeg door' dat het bij het proces van opengaan hoort. De Christus stroomt.

Welk element sprak jou het meest aan?
Dat was voor mij het derde element: innerlijke ruimtelijke ordening. Ik heb de afgelopen maand mogen ervaren (Hosanna) dat door het willen zuiveren van mijn neiging/behoefte om te veel bezig te zijn met anderen, er ruimte in mij ontstond die heel zuiver en sereen aanvoelde. Ik kwam in een diepere laag van mezelf. Door het onder ogen zien en mijn eigen verantwoording nemen in het contact dat ik heb met mensen, kreeg ik 'mijn eigen ruimte aangereikt'. Kwam de ander meer in proportie en ik kon makkelijker in mijn eigen licht en bewustzijn blijven. Als van-Zelf. Dat was zo bijzonder om mee te maken. Verzoening! Ik heb het mogen ervaren. Het gebeurde 'gewoon'. Het was er al. Strijd loste als van-Zelf op en maakte plaats voor zachtheid, bewustzijn en aanwezigheid. Zo mooi!

Liefs, Debby.

Voelde je ook dat het in de lucht zat vandaag?

Vanmorgen deed ik 'mijn rondje achtertuin'. Dat is met een kopje koffie in mijn hand even de borders langslopen en kijken of er al leven de aarde uit schiet. En ja hoor, de puntjes van de tulpen groeien gestaag. Wat een schitterende, heldere lichte dag. Geluk. Gelukkig. Ja.  

Eigenlijk zit het altijd wel in de lucht. Alles zit in de lucht, alleen kunnen wij dat nog niet altijd zo voelen. Dan zit er te veel ruis tussen de ontvanger en dat wat Is. Drukte in je hoofd, in je lijf, in je systeem. Nog niet echt aanwezig kunnen zijn waardoor je het net mist. 

Wat schiet er zoal tussen? Gewoontes, zou ik zo zeggen. Gedrag en gedachten die zich niet makkelijk laten corrigeren. We hellen naar voren en naar buiten, functioneren te veel vanuit ons hoofd, waardoor we uit ons centrum raken. En het contact met ons Zelf kwijtraken.

Tien mensen kijken naar een kindje in een zandbak. Als je hen zou vragen wat ze zien, krijg je tien verschillende verhalen. Tien interpretaties. Tien veronderstellingen. Tien keer afgeleid waarschijnlijk. Tien keer… niet aanwezig.  Niet herkend als zodanig, kans gemist. Kindje niet gezien. 

Soms kijk ik naar mijn handen. Ik houd van handen. Handen geven, handen nemen, handen strelen, handen reiken uit, handen… Raak je kinderen eens aan met zachte handen. Laat de liefde van je hart zakken in die handen en droog ze dan pas af. Was haren met bewustzijn en zachtheid in je handen. Wat geef je mee? Nu. 

Houd je handen eens open voor je. Gekruist, alsof er een vogeltje in licht. En kijk ernaar. Voel je het stromen? Wat is dat? Wat stroomt er in je en van je af. Schuilt het geluk niet in een zucht?

Het zit allemaal in je. In ons. Het verbindt ons met het leven. Het is het leven. De liefde zelf. 

Open je. Laat los. Verwonder je. Bemin. Speel. Dans. Ontvang. En wees helemaal jeZelf.

Liefs, Debby.

Een goede vriendin van mij stierf vandaag een jaar geleden. Aan de ziekte met de grote K. Ik was overdonderd door het verdriet, de onmacht, het ongeloof, kon het niet accepteren, zo… Boos! Mijn geloof in reïncarnatie en de oneindigheid van het leven en de liefde kon me geen steun geven. Ik miste haar, was overweldigd door het afscheid en wat er gebeurd was. Wilde haar terug. Zo oneerlijk allemaal. Had zij nou zo ziek moeten zijn!

Ik wilde zo graag zonder pijn en angst naar haar foto kijken. Het heeft bijna een jaar geduurd voordat ik dat kon: met een glimlach en een warm gevoel naar haar foto kijken zonder dat er een akelig gevoel door mijn buik heen ging. Zonder angst ook. Het is zo. P is overleden. En ik kon eindelijk voelen wat ik zo graag wilde voelen. Liefde stromen, tussen haar en mij. Berusting. En aanwezigheid.

Dat gebeurde vandeweek toen ik op een stoeltje in mijn woonkamer zat, in de zon achter glas met een mooi muziekje aan. Ik keek voor de duizendste keer naar haar foto. En er ging iets stromen. Rond mijn hart en in mijn keel. Iets wat ik eerst niet kon voelen. Rouw en verdriet hebben iets geopend in mij. Het had wat tijd nodig, wat ook helemaal goed was en nodig was, maar nu is het eindelijk! voelbaar voor mij. Zie je wel, ze is er nog. Ze laat me weten dat het goed is.Wat stroomt het mooi tussen haar en mij! Ik voel nu dat die liefdes- en vriendschapsband zo echt en sterk is dat het werelden overstijgt. Dat ze heel voelbaar en dichtbij is.
Ik kan het nu voelen! Ik durf het nu te voelen. Er was ruimte en overgave in mij. 

Wat ik nu ga zeggen, kan ik nu zeggen vanuit ervaring. En niet omdat ik het in boeken heb gelezen en diep van binnen de boodschap herkende. Wat ook heel mooi en troostend is. Ik heb het in het echt ervaren, doorleefd, me moeten overgeven aan het onvermijdelijke, het grote verdriet.
Ik voel dat je met liefde een mooie brug slaat tussen leven en dood. Geef je grootste cadeau: durf weer te genieten van het leven. Van wat er is. Huil als je moet en ga daarnaar weer door. Daar steun je iemand die overleden is en daar misschien nog geen vrede mee heeft heel mooi mee! Het komt aan en zowel jouw kracht en liefde en levenszin als dat van de ontvanger(s) vermeerderen zich. 

Er schuilt loyaliteit en verbondenheid in gelukkig en liefdevol aanwezig willen zijn. Daar geef je alles en iedereen om je heen, op aarde en in de hemel, bodem mee.

En vergeet niet: wees lief voor jezelf. Alles op jouw tijd.

Liefs, Debby.

Ik zag laatst L. en zag dat hij er weer happy uitzag. Dat was een week eerder wel anders. Toen ik hem vorige week zag schrok ik en sloeg even op hol. Ik vond het zo zielig hem te zien worstelen. Meeleven, meelijden, lichte paniek. Ineens was 'het' er ook weer bij mij; duwde mijn heden opzij en ervaringen, inzichten en gronding aan de kant. Oude stemmetjes en gevoelens; de onderlaag die er zit en zich af en toe nog laat horen en voelen. 

Te veel meeleven, waardoor ik mezelf een beetje verloor. Ik weet nu dat ik dan 'even' ik mijn eigen energie/icht/kracht/ bewustzijn mag gaan staan.  Ik voelde me meteenh wat beter en ik had ook het gevoel dat ik daardoor L. niet ook eens met mijn zware gevoelens belastte. Toch kon ik hem niet echt loslaten en heb er nog wel een slechte nacht aan overgehouden. Flinterdunne draadjes verbinden mij aan de mensen om wie ik geef. Mensen die mij raken.

Dat is wel overigens een mooie bewustzijnstip of -oefening: observeren wat er met jezelf gebeurt als je met iemand praat en vanwaaruit je reageert. Doorkrijgen wanneer je in het rijk van je eigen emoties beland, uit het Nu, van jezelf weg en je eigen bodem als het ware verliest. En weten dat je zelf de sleutel in handen hebt om terug in het Nu te komen. Toen ik dat eenmaal doorkreeg was dat een zege. Al is het wel iets dat ik heel veel tegenkom en een permanente oefening blijkt te zijn. Te veel meeleven, te gauw mezelf verliezen, waardoor ik ook niet veel te 'geven heb' en het kost me veel energie.  

In je eigen schoenen gaan staan. In je eigen licht en bewustzijn. Je eigen plekje. Er voor kiezen dicht bij jezelf te blijven en te leven.  De drukte in je hoofd gaan herkennen en erkennen. Loslaten en een nieuw evenwicht gaan scheppen. Gaan voelen dat wat je ook wilt en zoekt in jezelf te vinden is. De kracht, de wijsheid, de liefde, vergeving, troost, creativiteit etc. Een onuitputtelijke bron die het ene moment heel voelbaar en aanwezig is en het andere moment schittert in afwezigheid. 

In je eigen licht

We hebben van alles in ons. Licht en zwaarte. Ik denk wel eens dat mensen die zelfmoord plegen verstrikt raken in die zwaarte en dan noodgedwongen kiezen voor de enige duidelijke weg die hen rust kan brengen.

Soms word ik nog loodzwaar wakker. Dan spoel ik die gevoelens onder de douche weg. Kijk naar het ochtendgloren. Zo fris en hoopgevend. Weer een nieuwe dag. Dat zeg ik nu, naar jaren van ronddobberen in van alles en nog wat. Ineens had ik door – een helder moment in een heftige periode – dat je/ik zware gevoelens ook te écht, te veel als realiteit kunt ervaren. Te serieus neemt. Dat gaf mij lucht en ineens het kunnen om ze opzij te zetten. Zo reëel zijn ze niet. 

Als het druk is in mijn hoofd, dan zeg ik letterlijk: terug. Met mijn handen voor mijn gezicht en die naar mijn lijf toe omlaag bewegen. Door mijn energieveld heen terug naar het Nu. Het helpt mij ook om naar achteren te leunen en bewust in mijn eigen energie te gaan staan. In de rust en bij mezelf. Zo gaat mijn bewustzijn stromen. Er komt Liefde vrij. Het maakt zacht en soezelig en helder tegelijk.  

Groeimomenten

Als je dreigt te verzanden in verdriet, onmacht, twijfel of angstige gevoelens, herinner je dan dat er een andere staat van Aanwezig Zijn is. Vanwaaruit je makkelijker met al die gevoelens en emoties om kunt gaan. Er soms gewoon langsheen kunt gaan. Of ze kunt transformeren, simpelweg door in je eigen licht en kracht te gaan staan. Zo kun je makkelijker voelen wat je niet wilt voelen. Kun je omgaan met wat er op je pad komt. En het mooie is dat doordat jij dat doet, je dit uitstraalt naar de mensen om je heen. Die dat oppikken en er wat lichter door worden. Ik geloof zelf dat je hier mensen mee kunt bereiken die overleden zijn. Die liefde is zo'n sterke kracht, die raakt heden, verleden en toekomst.

Ik zag L. Wauw.  Ik was blij  voor hem. In je kwetsbaarheid schuilt je kracht, schoot er door mij heen. Tegenslag, twijfel en de momenten van 'het even niet meer weten' zijn je groeimomenten. Toch wil ik ergens nog dat mijn kinderen alleen maar gelukkig zijn. Geen verdriet hoeven te kennen. Daar ben ik moeder voor, denk ik dan maar.  

Wat voelt het goed als je ergens keihard of zelfs met knikkende knieën door heen bent gegaan. En aan de andere kant weer tevoorschijn komt. Hé, ik ben er nog. Hé, zo moeilijk was het niet. Hé, ik kon het, ik kan het en ik zal het weer kunnen als het nodig is. Wat maakt dat ruimte voor lichtheid. Het sterkt en maakt zelfbewust! 

Groei en zelfbewustzijn. Zelfvertrouwen. In mijn eigen licht gaan staan. Voor mij grote thema's in mijn leven. Mijn speelterrein. Totdat ik ze me zo eigen heb gemaakt, zo heb geintegreerd in mijn leven, zal ik ze blijven herkennen in de mensen om mij heen. Soms levert dat ongemakkelijke gevoelens op, onzekerheid, me willen verdedigen, de ander aanvallen. Maar ik merk steeds vaker dat het bewondering oplevert. Dat ik me optrek aan kwaliteiten en inzichten van anderen.   

Schrok ik eerst van L. zijn sippe gezicht, nu sterkt hij mij met zijn kracht en nieuwe energie.

Ik zag jou
Schrok van mezelf
Zag jou weer
Laadde me op aan jouw kracht en uitstraling
Moed en vertrouwen
Het is goed zo
Altijd al geweest
Met dank!

Liefs, Debby.

Ik ben zo'n mooie film aan het kijken. 35 rhums heet ie. Schitterend. Gaat over een Afrikaanse man in Parijs die samenwoont met zijn dochter. Hij is metrochauffeur. Elke dag rijdt hij door donkere tunnels richting stukjes troosteloosheid als het spoor boven de grond uitkomt. Dag in dag uit. Met een onbewogen gezicht. Veel gezien, veel meegemaakt, het leven kan hem niet meer foppen. Maar mooi dat hij er staat!

Als puber en lang daarna was ik nogal zwaar op de hand. Had met vlagen een radar uitstaan dat permanent signalen van verdriet en droevigheid op ving. Oude mensen, moedeloze vrouwen, ongeïnteresseerde mannen; zwervers, kleurloze wijken en industrieterreinen. Lelijkheid, lelijkheid oh lelijkheid. En waar ik helemaal van wegzakte was de gedachte metrochauffeur te zijn. Elke dag weer door dat donker rijden. Acht uur van de dag gevangen in de duisternis. Brrrrr.

Ik was ontroerd door de film, waarin nauwelijks gesproken wordt maar de beelden en de relatie tussen de mensen heel intiem en realistisch overkomen. En mijmerde: hoe zou dat zijn: in de metro werken? Dat 'is' niet, maar wordt per mens heel verschillend ervaren. Ik heb inmiddels aardig geleerd om met mijn zware gevoelens en momenten van twijfels om te gaan. En koester de wetenschap dat het zo belangrijk is hoe je over iets denkt en ook spreekt. Je kunt jezelf heel goed de put in praten of de hemel in lullen. Positief denken lijkt misschien zweverig, maar klagen en mopperen hangen als een wurgsteen om je nek. 

Metrochauffeur. Mensen vervoeren die op weg zijn naar huis, naar hun werk, naar gezelligheid of waar dan ook naartoe. Jij mag ze vervoeren. Een radartje in een heel netwerk van relaties, van de stad, van het leven dat je deelt met iedereen. Door het donker rijden, op kleine stukjes licht en hemel af. Rijd je daarnaar toe? Of rijd je waar je bent? Rustig. Tevreden. Met fijne herinneringen en vriendschappen die je door de dag brengen. Met liefde of verliefdheid in het verschiet. Geld verdienend voor je gezin of voor jezelf. Doorademend ook als je het even niet ziet zitten. Het spoor omzetten en schakelen. Daar rijd je weer! En wij rijden met je mee. Ik vraag me af: voel je je weleens één. Niet zo alleen in je cabine, maar heel erg samen met iedereen in jouw metro en met het leven om je heen?

Sommige mensen zag ik niet. Te pijnlijk. Te veel in mijn eigen wereld. Ik zie je wel en ik zie je niet.

Nu zie en voel ik je. We zijn samen. Eén! In die hele grote, overweldigende wereld, nooit meer alleen.

Zalig kerstfeest, lieve mensen.

Maak het gezellig! Voel en geniet!

Liefs, Debby.